Η γελοιοποίηση των διαδικασιών ανάδειξης του αρχηγού της Νέας Δημοκρατίας, την οποία παρακολουθούμε έκπληκτοι το τελευταίο διάστημα, δεν αφορά μόνον το συγκεκριμένο κόμμα και την πολιτική αξιοπιστία του. Θέτει παράλληλα και ένα τεράστιο ζήτημα, που αφορά συνολικότερα τον ρόλο και την προοπτική του κομματικού μας συστήματος.

Α. Το τελευταίο διάστημα έχει ασκηθεί από πολλές πλευρές  σκληρή κριτική στην κυβέρνηση, για επανάληψη αρνητικών πρακτικών του παρελθόντος, που συνοψίζονται στην μετεκλογική λαφυραγώγηση των δημόσιων αξιωμάτων από «αποτυχόντες πολιτευτές» και στελέχη «του κομματικού σωλήνα», χωρίς υψηλό μορφωτικό επίπεδο και αποδειγμένα τεχνοκρατικά προσόντα.

Είναι αναμφίβολο, ότι ο «μεγάλος ασθενής» στην χώρα μας είναι το κράτος, τόσο ως γενεσιουργός αιτία της κρίσης όσο και ως τροχοπέδη για την αντιμετώπισή της. Άρα, κάθε μεταρρυθμιστική πολιτική που δεν ξεκινάει από αυτό είναι καταδικασμένη σε αποτυχία. Όταν αναφερόμαστε όμως στο κράτος δεν εννοούμε μόνο το πολιτικό σύστημα, στο οποίο αναφερθήκαμε αναλυτικά στα προηγούμενα άρθρα μας, αλλά και το διοικητικό, το οποίο παρουσιάζει εγγενή και εξ ίσου κραυγαλέα προβλήματα.