Το τελευταίο διάστημα υπάρχουν αρκετοί από τον χώρο της ευρείας Κεντροαριστεράς που έχουν βαλθεί να δικαιώσουν αναδρομικά τον Φουκουγιάμα. Ό,τι γνωρίζαμε έως τώρα για την πολιτική, είτε σε σχέση με τις ιδεολογικές είτε σε σχέση με τις κοινωνικές αντιθέσεις, θεωρείται ξεπερασμένο και το μόνο που διατυμπανίζεται σαν σημαντικό είναι η αντιπαράθεση με τον «λαϊκισμό» και η προώθηση «μεταρρυθμίσεων».
Κατηγορία: Πολιτικά άρθρα
Το τελευταίο διάστημα η χώρα καρκινοβατεί και πάλι στο χείλος του γκρεμού. Ο κίνδυνος του Grexit δεν έχει αποφευχθεί, η υπέρβαση της οικονομικής κρίσης φαντάζει μακρινό όνειρο, και τα σύννεφα του προσφυγικού προβλήματος πυκνώνουν διαρκώς, δημιουργώντας ένα εφιαλτικό περιβάλλον. Και αντί να υπάρξει εθνική συσπείρωση, με δεδομένη μάλιστα και την συναινετική υπογραφή της νέας συμφωνίας, οι πολιτικές δυνάμεις περί άλλα τυρβάζουν, εγκλωβισμένες ακόμα στο κλίμα διχασμού, που έχει καλλιεργηθεί καθ’όλη την περίοδο της κρίσης.
Η εκλογή Μητσοτάκη είναι αναμφίβολα μια θετική εξέλιξη, όχι μόνον διότι κινητοποίησε (έστω και στο πλαίσιο μιας πολλαπλά προβληματικής εσωκομματικής διαδικασίας) ένα μεγάλο αριθμό ψηφοφόρων του χώρου, αναζωογονώντας το ενδιαφέρον τους για την πολιτική αλλά και γιατί η ΝΔ έχει πλέον έναν αρχηγό που όχι μόνον έχει δώσει σαφή δείγματα γραφής στην έως τώρα κυβερνητική του θητεία αλλά και γνωρίζουμε ακριβώς τι πρεσβεύει και πως σκέφτεται να αντιμετωπίσει τα κρίσιμα πολιτικά προβλήματα.
