Το τελευταίο διάστημα παρατηρείται κάποια αξιοπρόσεκτη κινητικότητα στον χώρο της λεγόμενης Κεντροαριστεράς, με επίκεντρο την πολιτική σύγκλιση των δυνάμεων που κινούνται πολιτικά μεταξύ ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ. Η εξέλιξη αυτή, είτε υπό την εκδοχή της «ομοσπονδιακής» ανασύνθεσης είτε υπό την –προτιμότερη αλλά δυσχερέστερη– εκδοχή της επανίδρυσης αυτού του χώρου, θα μπορούσε να θεωρηθεί εξ ορισμού θετική, δεδομένου ότι ο κατακερματισμός των πολιτικών δυνάμεων λειτουργεί αρνητικά στο πολιτικό μας σύστημα.

Στο προηγούμενο άρθρο αναφερθήκαμε στις μεγάλες ευθύνες του –κυβερνητικού πλέον– ΣΥΡΙΖΑ, διότι πρώτον μεν συντηρεί, τεχνητά εν πολλοίς, το διχαστικό κλίμα που τον έφερε στην εξουσία δεύτερον δε αναπαράγει, σε διάφορους τόνους, την λογική «ο μή ων μετ’εμού κατ’εμού εστίν».

Το τελευταίο διάστημα η χώρα βρίσκεται σε μια από τις πλέον κρίσιμες καμπές της ιστορίας της. Από την μια η οικονομική κρίση, που εξακολουθεί να την κατατρύχει και να κρατάει, κατ’επέκτασιν, ανοιχτό το ενδεχόμενο του Grexit και από την άλλη ο εγκλωβισμός χιλιάδων προσφύγων στη χώρα μας συνθέτουν ένα εξαιρετικά αρνητικό πολιτικό και κοινωνικό περιβάλλον και προκαλούν στους πολίτες αισθήματα κατάθλιψης και απόγνωσης για το μέλλον του τόπου.