Οι διαφαινόμενες εξελίξεις στο «Μακεδονικό» θέτουν ξανά επί τάπητος το ζήτημα των συνταγματικών διαδικασιών που απαιτούνται για την ψήφιση μιας ενδεχόμενης συμφωνίας. Ειδικότερα το κρίσιμο ζήτημα που πρέπει πλέον να διευκρινισθεί πλήρως, σε ό,τι αφορά την ελληνική Βουλή, σχετίζεται ιδίως με την απαιτούμενη πλειοψηφία.

Είναι επίκαιρη σήμερα μια συνεργασία του ΣΥΡΙΖΑ με το Κίνημα Αλλαγής; Στο ερώτημα αυτό, που τελευταία έχει τεθεί με έμφαση –αλλά και με πολλές άκριτες δαιμονοποιήσεις…– στον δημόσιο διάλογο, η άποψή μου, όπως την εξέφρασα και σε πρόσφατη πολιτική εκδήλωση, συνοψίζεται στα εξής:

Όταν πρωτοδιάβασα ορισμένα αποσπάσματα της απόφασης 660/2018 το πρώτο πράγμα που σκέφθηκα, 25 χρόνια μετά την μονογραφία μου περί θρησκευτικής εκπαίδευσης («Θρησκεία και Εκπαίδευση κατά το Σύνταγμα και την ΕΣΔΑ. Από τον κατηχητισμό στην πολυφωνία», εκδ. Σάκκουλας, Αθήνα 1993/1998),  ήταν ότι έγινε λάθος και ότι διάβαζα ένα μαχητικό κείμενο της Εκκλησίας ή της Πανελλήνιας Ένωσης Θεολόγων.