Η καθιέρωση του σταυρού προτίμησης στις εκλογές για την ανάδειξη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου εντάσσεται, κατά την άποψή μου, σε μια σειρά δημοκρατικοφανών πρωτοβουλιών της σημερινής κυβέρνησης, οι οποίες, με ψευδεπίγραφη επίκληση της λαϊκής κυριαρχίας, όχι μόνον υπηρετούν τον μακιαβελισμό κραυγαλέων μικροπολιτικών σκοπιμοτήτων αλλά και υποκρύπτουν μια από τις χειρότερες μορφές λαϊκισμού.

Το πρόβλημα που αντιμετωπίζει η Δημοκρατία μας δεν είναι τα κόμματα της ριζοσπαστικής Αριστεράς, παρά τις όποιες τυχόν επιμέρους παρεκτροπές τους, αλλά η Χρυσή Αυγή. Η απάντηση δε σε αυτό δυστυχώς δεν μπορεί και δεν πρέπει να είναι μόνο πολιτική, όπως υποστηρίζεται κατά κόρον. Και τούτο διότι οι κοινωνικές συνθήκες στην χώρα μας, που έχουν όντως συνάφεια με αυτές του γερμανικού μεσοπολέμου, ευνοούν την ανάπτυξη νεοναζιστικών και νεοφασιστικών αντιλήψεων και πρακτικών, ενώ και το πολιτικό μας σύστημα παρουσιάζει έντονα σημάδια …

Ένα από τα ζητήματα που ασφαλώς θα (ξανα)απασχολήσουν την επικείμενη συνταγματική αναθεώρηση είναι και η οριστική αποσαφήνιση των σχέσεων Κράτους – Εκκλησίας, που θεωρούμε ότι πρέπει να κινηθεί προς την κατεύθυνση ενός «ευμενούς» –δηλαδή με όρους σεβασμού και τιμής προς την ορθοδοξία– χωρισμού τους.