Σε προηγούμενο άρθρο μας (24.1.2016) προσπαθήσαμε να οριοθετήσουμε τις βασικές συνταγματικές παραμέτρους της αδειοδότησης των τηλεοπτικών σταθμών,  με ιδιαίτερη έμφαση στο ότι ο ισχύων νόμος (4339/2015) προσχωρεί στην αγοραία λογική της «βιωσιμότητας» και υποβαθμίζει τον επικοινωνιακό πλουραλισμό, τόσο ως  (εσωτερική) πολυφωνία όσο και ως (εξωτερική) πολυμέρεια. Έκτοτε μεσολάβησαν πολλές και πυκνές εξελίξεις, με έναυσμα ορισμένες ατυχείς εν πολλοίς πρωτοβουλίες της κυβέρνησης, και αναδείχθηκαν κρίσιμα συνταγματικά θέματα, τα οποία εστιάσθηκαν  αφ’ενός μεν στο ποιος καθορίζει τον αριθμό των αδειών αφ’ετέρου δε …

H εικόνα που έδωσαν προς τα έξω τα κόμματα, στην πρόσφατη τραυματική θεσμική εμπειρία της Σύσκεψης των Αρχηγών, είναι νομίζω αντιστρόφως ανάλογη από αυτήν που αναμένουν οι πολίτες, τόσο για να επιτευχθεί η έξοδος από την κρίση όσο και για να αποκατασταθεί η αξιοπιστία του πολιτικού συστήματος. Οι ευθύνες, δυστυχώς, βαρύνουν τόσο τον κυβερνητικό ΣΥΡΙΖΑ (για τους ΑΝΕΛ η συζήτηση δεν έχει νόημα…) όσο και τα κόμματα της αντιπολίτευσης. Ειδικότερα:

Η Σύσκεψη των Αρχηγών υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας υπήρξε, αναμφίβολα, μια τραυματική θεσμική εμπειρία, που ήρθε να επιβαρύνει ακόμη περισσότερο την ήδη προβληματική λειτουργία του πολιτικού μας συστήματος.